عموماً طالبان بالای موسسات غیر دولتی مشکوک بودند و نمی دانستند که آنها چه فعالیت ها انجام داده اند و اهداف ما چیست. آنها مشکوک بودند که برخی از موسسات غیردولتی تبلیغ دینی میکنند. آنها می خواستند موسسات غیردولتی را از نزدیک کنترول کنند. نمونه این امر بازداشت ریس یکی از موسسات غیردولتی بین المللی بود، اما موسسه اکبر مداخله کرد و ما توانستیم او را از بازداشت طالبان رها کنیم. وقتی آنها کار ما را بهتر درک کردند، فضا اعتماد ایجاد شد. این فضا زمانی ایجاد شد که طالبان فهمیدند که ما واقعاً برای رسیدگی به نیازهای مردم افغانستان کار میکنیم. من در زمان ورود طالبان به هرات در سال ۱۹۹۵ مدیر ساحوی موسسه اکبر در ولایت هرات بودم. در ابتدا مشکلات زیادی داشتیم، اما وقتی کار ما را دیدند، مقامات طالبان به ما اجازه دادند که به کار خود ادامه دهیم. حتی حالا در مناطق روستایی، جامعه می ‌تواند نسبت به کار موسسات غیردولتی مشکوک باشد - آنها فکر می‌ کنند که موسسات غیردولتی نظریات و فرهنگ متفاوت را در میان جوامع ترویج میکند، بنابراین ما همیشه نیاز به ایجاد روابط و اعتماد داریم.
من همیشه بالای موسسه اکبر اعتماد داشته‌ ام، این موسسه نقش مهم دارد که به نمایندگی از گروپ وسیع موسسات غیردولتی دادخواهی بکند و معلومات را به اشتراک بگذارد و همچنان بازیگران مختلف مانند نهادهای دولتی، کمک ‌کنند گان، بخش خصوصی و جامعه مدنی را گرد هم آورد. ما از طریق موسسه اکبر توانستیم بالای وزارتخانه ها و بخش های مختلف دولتی و شرکا مختلف ملی و بین المللی تأثیر بگذاریم. من توانستم به عنوان عضو موسسه اکبر در ۳ کنفرانس - کنفرانس دوم بن، کنفرانس توکیو و اولین کنفرانس لندن به عنوان رئیس کمیته رهبری در مورد افغانستان شرکت کنم. در این کنفرانس ها ما توانستیم به عنوان اعضای جامعه مدنی از موضوعات مختلف در مورد اهمیت آموزش، صحت، حقوق زنان، حقوق بشر و نقش جامعه مدنی دادخواهی کنیم.
ما به عنوان موسسات غیردولتی چالش‌ هایی داریم، برای تامین بودیجه در میان خود با رقابت مواجه هستیم، بنابراین همیشه معلومات را با یکدیگر هماهنگ نمی ‌کنیم و به اشتراک نمی‌ گذاریم. ما به یک سکو (پلت فرم) مشترک برای ایجاد اعتماد به یکدیگر نیاز داریم. من تغییرات مثبت را در کار ما می بینم، ولی ضرورت به بهبود و اصلاح بیشتر دارد.
در طول ۳۰ سال گذشته با کمک موسسات غیر دولتی در افغانستان پیشرفت هایی - به عنوان مثال در زمینه صحت، آموزش، آب و حفظ الصحه صورت گرفته است. موسسات غیردولتی می‌ توانند به همه گوشه‌ های کشور دست یابند و کمک ‌های سریع ارائه کنند، اما چالش‌ های بزرگی در کشور وجود دارد - بیکاری جوانان، ناامنی، اعتیاد به مواد مخدر، جنایت و فقر - که بر کار ما تأثیر می‌گذارد و آن را کمرنگ میسازد.  فرصت‌ها برای زنان مساعد است، اما آموزش و مهارت‌ های مسلکی در میان زنان هنوز کم است، بنابراین برای اطمینان از پیشرفت باید روی این موضوع بیشتر کار کنیم. صدای زنان در روستاها هنوز به اندازه کافی شنیده نمی شود. ما همچنین باید زنان عالمه اسلام را تربیت کنیم که بتوانند با علمای اسلام صحبت کنند تا نقش خود را در جامعه پیدا کنند.
محترم فضل ربی حقبین، ریس موسسه تشبث ، مدیر اسبق ساحوی و رئیس فعلی کمیته رهبری موسسه اکبر